آموزش CCNA – درس دوم (لایه های TCP/IP و تفاوت آن با لایه های OSI)


در درس قبلی، لایه های مدل OSI توضیح داده شد و با آن آشنا شدید. لازم به ذکر است مدلی که هم اکنون در شبکه های کامپیوتری از آن استفاده می شود OSI نبوده و TCP/IP نام دارد که در سال 1970 توسط Defense Advance Research Project Agency یا به اختصار DARPA ایجاد گردیده است. مدل TCP/IP دارای 4 لایه می باشد. در تصویر زیر، این لایه ها به همراه مقایسه ای ساده با لایه های مدل OSI قابل مشاهده می باشند.

136014-proto

 

لایه چهارم (Application)

لایه Application بیشتر توسط برنامه‌ها برای ارتباطات با شبکه استفاده می‌شود. داده‌های برنامه، در یک قالب خاص عبور می‌کنند و سپس در پروتکل لایه انتقال جاگیری می‌شوند. از آنجاییکه TCP/IP، بین لایه‌ های Application (کاربردی) و (انتقال) Transport هیچ لایه دیگری ندارد، لایه کاربردی Application می‌بایست هر پروتکلی، مانند پروتکل لایه نشست (session) و نمایش (presentation) در OSI، را در بر گیرد. داده‌های ارسال شده روی شبکه درون لایه Application هنگامیکه در پروتکل لایه Application جاگیری شوند عبور می‌کنند و از آنجا به سمت لایه‌ پایین‌تر انتقال می‌روند. دو نوع از رایجترین پروتکل‌های لایه پایینی TCP و UDP هستند. سرورهای عمومی پورتهای مخصوصی به اینها دارند (HTTP پورت ۸۰و FTP پورت ۲۱ را دارند و…) در حالیکه کلاینتها از پورتهای روزانه بی دوام استفاده می‌کنند. روترها و سوئیچ‌ها این لایه را بکار نمی‌گیرند اما برنامه‌های کاربردی بین راه در پهنای باند این کار را انجام میدهند.(مانند پروتکل RSVP، پروتکل ذخیره منابع)

 

لایه سوم (Transport)

لايه انتقال، قابليت ايجاد نظم و ترتيب و تضمين ارتباط بين کامپيوترها و ارسال داده به لايه Application و یا Internet را بر عهده دارد. لايه فوق ، همچنين مشخصه منحصر بفردی از برنامه ای که داده را عرضه نموده است، مشخص می نمايد. اين لايه دارای دو پروتکل اساسی است که نحوه توزيع داده را کنترل می نمايند.

1) TCP) Transmission Control Protocol) : پروتکل فوق، مسئول تضمين صحت توزيع اطلاعات است. مشخصه ها:

داده in order می‌رسند.
داده‌ها حداقل خطاها را دارند.
داده‌های تکراری دور ریخته می‌شوند.
بسته‌های گم شده و از بین رفته دوباره ارسال می‌شوند.
دارای کنترل تراکم ترافیک است.

2) UDP) User Datagram Protocol) : پروتکل فو ، امکان عرضه سريع اطلاعات بدون پذيرفتن مسئوليتی در رابطه با تضمين صحت توزيع اطلاعات را برعهده دارد. UDP برای کاربردهایی مانند رسانه‌های (audio،video،voice و…) استفاده می‌شود که رسیدن هم‌زمان، مهم‌تر از اطمینان و امنیت است.

توضیحات: پورت مشخصه ای برای يک برنامه و در يک کامپيوتر خاص است و با يکی از پروتکل های لايه انتقال (TCP و يا UDP)، مرتبط و پورت TCP و يا پورت UDP، ناميده می شود. پورت می تواند عددی بين صفر تا 65535 باشد. پورت ها برای برنامه های TCP/IP در سمت سرويس دهنده، به عنوان Known Port ناميده شده و به اعداد کمتر از 1024 ختم و رزو می شوند تا هيچگونه تعارض و برخوردی با ساير برنامه ها بوجود نيايد. به طور مثال، برنامه سرويس دهنده FTP از پورت TCP بيست يا بيست و يک استفاده می نمايد.

 

لایه دوم (Internet)

لايه Internet، مسئول آدرس دهی، بسته بندی و روتينگ داده ها است. لايه فوق، شامل چهار پروتکل اساسی است:

1) IP) Internet Protocol) : پروتکل فوق، مسئول آدرسی داده ها به منظور ارسال به مقصد مورد نظر است. برقراری ارتباط در يک شبکه، مستلزم مشخص شدن آدرس کامپيوترهای مبداء و مقصد است. آدرس هر يک از دستگاه های درگير در فرآيند ارتباط، توسط يک عدد منحصربفرد که IP ناميده می شود، مشخص می گردند. آدرس فوق به هر يک از کامپيوترهای موجود در شبکه نسبت داده می شود. 10.30.50.20 نمونه ای در اين زمينه است.

2) ARP) Address Resoulation Protocol) : پروتکل فوق، مسئول مشخص نمودن آدرس MAC) Media Access Control) آداپتور شبکه بر روی کامپيوتر مقصد است.
3) ICMP) Internet Control Message Protocol) : پروتکل فوق، مسئول ارائه توابع عيب يابی و گزارش خطاء در صورت عدم توزيع صحيح اطلاعات است.
4) IGMP) Internet Group Managemant Protocol) : پروتکل فوق، مسئولیت مديريت Multicasting در TCP/IP را برعهده دارد.

تعریف: سوکت ، ترکيبی از يک آدرس IP و پورت TCP و يا پورت UDP است. يک برنامه، سوکتی را با مشخص نمودن آدرس IP مربوط به کامپيوتر و نوع سرويس (TCP برای تضمين توزيع اطلاعات و يا UDP) و پورتی که نشان دهنده برنامه است، ایجاد می نمايد. آدرس IP موجود در سوکت، امکان آدرس دهی کامپيوتر مقصد را فراهم و پورت مربوطه، برنامه ای را که داده ها برای آن ارسال می گردد را مشخص می نمايد.

 

لایه اول (Link)

این لایه، مسئول استقرار داده بر روی محيط انتقال شبکه و دريافت داده از محيط انتقال شبکه است. لايه فوق، شامل دستگاه های فيزيکی نظير کابل شبکه و آداپتورهای شبکه است. کارت شبکه (NIC) دارای يک عدد دوازده رقمی مبنای شانزده ( نظير : B5-4C-07-78-D4-14) بوده که آدرس MAC ناميده می شود. لايه Link، شامل پروتکل های مبتنی بر نرم افزار مشابه لايه های قبل، نبوده و پروتکل های Ethernet و ATM) Asynchronous Transfer Mode)، نمونه هائی از پروتکل های موجود در اين لايه می باشند. لازم به ذکر است پروتکل های فوق، نحوه ارسال داده در شبکه را مشخص می نمايند.

 

نویسنده: میلاد خوشدل
کپی تنها با ذکر نام ریجاکس و لینک زیر مجاز است.
لینک: http://blog.regux.com/learning-course/ccna-learning/learn-ccna-lesson-2-tcp-ip-layers

میلاد خوشدل

در حوزه‌ی امنیت وب و شبکه فعالیت می کند، عاشق پارکور است و مدیریت دیتاسنتر، امن سازی شبکه های مخابراتی و کابلی و برنامه نویسی وب و موبایل از تجارب کاری او می باشد. او در حال حاضر بنیانگذار ریجاکس است.

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

19 − چهارده =


تگ های html مجاز به استفاده می باشند: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

ارسال یک پیام